Uw kleinkinderen hebben geen verhoogd risico op kanker omdat uw kind eerder met chemotherapie behandeld werd. Het feit dat uw kind chemotherapie heeft gehad, heeft geen enkele invloed op uw kleinkinderen. Sommige soorten kanker komen in bepaalde families vaker voor. Dat kan het geval zijn als de gevoeligheid voor kanker genetisch is bepaald. Hiermee wordt bedoeld, dat sommige soorten kanker makkelijker ontstaan als men een bepaald gen heeft. Deze genen worden in een familie doorgegeven. Dit geldt echter slechts voor een klein percentage van de mensen met kanker. Als veel van uw familieleden bekend zijn met kanker, en u wilt weten of uw (klein)kinderen een verhoogd risico lopen, kunt u dit bespreken met uw dokter. Bij twijfel wordt u doorgestuurd voor genetisch advies.

Sommige cytostatica zijn op zichzelf ook kankerverwekkend. Dit klinkt raar, maar het is ook niet zo erg als het lijkt. De kans dat uw kind van de chemokuur kanker krijgt, is heel erg klein. Het hangt af van de leeftijd waarop de chemotherapie werd toegediend, de aard en de hoeveelheid van het middel, en de vraag of de behandeling met cytostatica gecombineerd werd met radiotherapie. Vanzelfsprekend is de kans op een nieuwe kanker heel erg klein. Anders zou het middel erger zijn dan de kwaal. Hoe groot de kans is bij uw kind kunt u best bespreken met uw dokter.

Ieder geneesmiddel kan een allergische reactie oproepen. Bepaalde middelen geven vaker een allergische reactie dan andere. Allergische reacties komen vooral voor bij de volgende cytostatica: asparaginase, carboplatine, cisplatine, etoposide, adriamycine, ifosfamide, melfalan en thiotepa. Er zijn veel verschillende allergische reacties, zoals huiduitslag, jeuk, koorts en een opgezet gezicht. Ernstigere reacties komen ook voor. Hierbij zijn de klachten een snel optredende lage bloeddruk, een dik gezicht met dikke lippen en tong, kortademigheid, koorts, ernstige huidreactie en een lopende en/of verstopte neus. Er bestaan middelen om deze klachten te bestrijden. U moet altijd uw dokter inlichten als uw kind tijdens of vlak na de toediening van de chemotherapie jeuk, huiduitslag of andere hierboven beschreven klachten heeft. Dit is belangrijk, omdat allergische reacties soms ernstiger worden bij herhaald contact met de stof. Bovendien kan de arts met andere geneesmiddelen de klachten verminderen.

Ja. Als de conditie van uw kind dit toelaat en het zich op de weersomstandigheden kleedt, kunt u gerust naar buiten gaan.

Meestal kunt u gewoon met vakantie gaan. Het is wel verstandig de duur en vakantiebestemming aan te passen aan de behandeling van uw kind en zijn conditie. Dit kan u best eerst vooraf met de dokter afspreken. Zorg dat u steeds een brief bij u hebt met de nodige medische gegevens en een lijst met de geneesmiddelen die uw kind gebruikt.

Er zijn geen bezwaren tegen het beoefenen van een sport als men met chemotherapie behandeld wordt. Sommige sporten moeten soms tijdelijk afgeraden worden. Dit zijn met name sporten met veel lichamelijk contact (zoals vechtsporten), of als er een grote kans bestaat op blessures. Door de verminderde weerstand genezen blessures veel langzamer. Ook ontstaan sneller bloedingen of blauwe plekken, doordat het bloed langzamer stolt. Dat komt doordat er minder bloedplaatjes zijn. U moet er wel rekening mee houden dat de conditie van uw kind door chemotherapie afneemt en dat het niet zo veel meer kan presteren als het misschien gewend was.

Uw kind mag gewoon mensen zoenen. Als het chemotherapie krijgt die de functie van het beenmerg nadelig beïnvloedt, moet u opletten dat uw kind geen mensen of kinderen met besmettelijke ziekten zoent in de periode dat de witte bloedlichaampjes erg laag zijn.

Uw kind mag zijn huisdier rustig aaien. Meestal mag het ook zijn huisdier verzorgen. Soms kan dit echter tijdelijk niet. Dat hangt af van de behandeling die uw kind krijgt en het soort (huis)dier dat u heeft. Bij een zware behandeling, die een langdurig tekort aan witte bloedlichaampjes geeft, wordt bvb. afgeraden stallen schoon te maken of in contact te komen met hooi. Men kan dan namelijk schimmels inademen die normaal onschuldig zijn, maar die in deze kwetsbare periode ernstig ziek kunnen maken. Bij twijfel bespreekt u dit best met de dokter.

Soms, maar niet altijd. Of de bijwerkingen toenemen, hangt van veel factoren af, zoals de aard van de bijwerking, de conditie van uw kind, de aard van de ziekte en het soort chemotherapie. Ook speelt de manier waarop uw kind de ziekte en de behandeling geestelijk verwerkt een rol. Ziet uw kind steeds meer op tegen de behandeling op, dan kan het de bijwerkingen als een steeds groter wordende last ervaren. Als patiënten meer last krijgen van bijwerkingen tijdens de behandeling, heeft dit niet per se met het middel te maken. Ook de conditie van uw kind en de reactie op de chemotherapie spelen een rol. Is de conditie van uw kind erg slecht ten gevolge van de ziekte en helpt de chemotherapie goed (kanker wordt minder of verdwijnt), dan zal de conditie van uw kind ook verbeteren. Gevolg: ook de chemotherapie wordt beter verdragen. Is de chemotherapie daarentegen minder effectief, dan kan een behandeling steeds zwaarder vallen. Men moet dan naast de bijwerkingen van de chemotherapie ook nog de toenemende last van de ziekte zelf dragen. Sommige bijwerkingen nemen toe bij elke kuur. Zo is het best mogelijk dat de vermoeidheid toeneemt en dat het beenmerg er steeds langer over doet om zich te herstellen. Ook andere bijwerkingen kunnen erger worden, zoals bijwerkingen op het hart, de longen, het gehoor of klachten door beschadiging van zenuwuiteinden. In bepaalde gevallen dringt een aanpassing van de dosering of de tijdsduur tussen de chemokuren zich op. Misselijkheid en braken kunnen worden voorkomen door voorafgaand aan de volgende kuren en tijdens de eerste dagen na de chemokuur goede geneesmiddelen tegen misselijkheid en braken in te nemen.

Vermoeidheid tijdens chemotherapie komt veel voor. Deze vermoeidheid kan constant zijn, of ineens overvallen. Hoewel de vermoeidheid na het staken van de chemotherapie meestal verdwijnt, duurt dit vaak lang. Bij de meeste kinderen houdt de vermoeidheid nog maanden tot zelfs een jaar aan. Hoeveel last uw kind daarvan heeft en hoe lang, wisselt sterk van kind tot kind. Ook de soort kanker die uw kind heeft, en de soort en hoeveelheid chemokuren zijn van invloed. Best kunt u de bezigheden van uw kind aanpassen aan zijn conditie. De kans is groot dat uw kind minder aankan dan voorheen. Dit is soms zeer frustrerend. Juist die activiteiten kiezen waaraan uw kind plezier   beleeft, kunnen soms helpen om de vermoeidheid te doen verdwijnen.   Medicijnen tegen deze vermoeidheid bestaan niet. Als uw kind goed eet, hebben extra vitamines geen zin. Deze algemene adviezen kunnen de vermoeidheid verminderen: - Het is beter een aantal kortere rustmomenten doorheen de dag in te lassen dan één keer langdurig te rusten. - Zorg voor een goede nachtrust. Als uw kind moeite heeft om in te slapen, kunt u het eventueel naar rustige muziek laten luisteren of een glaasje warme melk laten drinken. Als dit onvoldoende helpt, kan - in overleg met de dokter - een licht slaapmiddel (inslaper) of een angstremmend middel uitkomst bieden. - Zorg voor afleiding in de dagelijkse activiteiten van uw kind. Onderneem plezierige activiteiten maar denk aan de grenzen van uw kind. Door de dagelijkse bezigheden op te delen in kleine, haalbare activiteiten, ontdekt u waar de grenzen van uw kind liggen zonder dat u het steeds confronteert met zijn ‘handicap’. - Zeg uw kind dat deze moeheid tijdelijk is en dat ze ontstaan is door de behandeling en niet met de ziekte zelf te maken heeft.

In de volgende gevalle moet u de dokter raadplegen: - Als de lichaamstemperatuur va uw kind boven de 38°C stijgt; - Als uw kind een zogenaamde koude rilling heeft; dit is een plotse en sterke temperatuurstijging die met hevige rillingen gepaard gaat;- Bij aanhoudende misselijkheid en braken; - Bij aanhoudende diarree - Als uw kind last heeft van kortademigheid - Als uw kind last krijgt van neusbloedingen en spontane blauwe plekken. Is er iets dat u verontrust of niet begrijpt? Aarzel dan niet om uw dokter te raadplegen.

Omdat geneesmiddelen soms erger lijken dan de kwaal, kijken dokters ook naar de invloed van de ziekte en van de behandeling op de ‘kwaliteit van het leven’. Daarbij gaat het over de mate waarin de patiënt zijn leven, ondanks ziekte en behandeling, kan voortzetten zoals hij dat wil; en de mate waarin de patiënt van dit leven kan genieten in geestelijk, sociaal-maatschappelijk en lichamelijk opzicht. Natuurlijk zijn voor iedere mens andere dingen belangrijk. Als genezing niet meer mogelijk is, maar levensverlenging door chemotherapie wel, is het soms lastig om de juiste keuze te maken. Welke prijs wilt u betalen om het leven van uw kind te verlengen? Bij die keuze kan het begrip ‘kwaliteit van leven’ helpen. Het is belangrijk steeds samen met uw naasten, met behulp van uw dokter, de balans op te maken van de ziekte en de behandeling. Hoe ver willen u en uw kind gaan? Wat is noodzakelijk, wat is wenselijk en vooral, wat is mogelijk?

De meeste bijwerkingen van cytostatica zijn tijdelijk. Enkele bijwerkingen zijn echter van blijvende aard: - Verminderde pompwerking van het hart; - Lichte beschadiging van de nieren. Uw kind heeft hier verder weinig last van; meestal zijn alleen een paar waarden in het bloed afwijkend. Dit kan op zich weinig kwaad. Maar wees wel extra voorzichtig met bepaalde medicijnen die door de nieren worden verwerkt: meestal heeft uw kind hier dan minder van nodig; - Schade aan de kleine zenuwuiteinden van handen en voeten na bijvoorbeeld chemotherapie met cisplatine; - Onvruchtbaarheid - Slechter kunnen horen (lichte doofheid, vooral voor de hoge tonen) ten gevolge van chemotherapie met cisplatine; - Verminderde werking van de longen. Blijvende bijwerkingen kunnen licht of ernstig zijn. Sommige blijvende schade zult u niet opmerken, maar herkent de dokter aan een afwijking in bepaalde bloedwaarden. Dit is vooral van belang als men bepaalde geneesmiddelen moet gebruiken. Heel soms veroorzaken blijvende bijwerkingen toch duidelijke klachten in het dagelijkse leven van uw kind. In die gevallen wordt u daarbij begeleid en zoveel mogelijk geholpen.

Nee, kinderen van een ouder die in zijn jeugd behandeld is met chemotherapie hebben geen grotere kans op aangeboren afwijkingen dan andere kinderen. Wel kan de chemotherapie de vruchtbaarheid beïnvloeden. Bij adolescente jongens is invriezen van sperma dan soms ook verstandig. Het invriezen van eicellen van adolescente meisjes is veel ingewikkelder dan het invriezen van sperma. De dokter kan u vertellen of het zinvol is om dit te doen bij uw kind: dat hangt af van de leeftijd, de chemokuur, enz...